Kafein Cs-dergi

I. rahatlıktan insanlığa

ne rahat ahkâm keser insan bilmedikleri hakkında,
ne rahat över özendiğini ya da olduğunu.
anlamaya çalışmanın fayda etmediğini görmeyedursun insan,
ne rahat vazgeçer anlamaktan.
ne rahat yerer anlamadığını.

nasıl da sahip çıkar kimi insan kimliğine, ben bilmemneyim!
sen benim bilmemkim olduğumu,
sen benim bilmemneyi yaptığımı,
sen benim’le başlayan vesairle devam eden cümleler…

ne rahat çıkarır göklere insan kendini, ah bir gaza gelmeyegörsün.
ne rahat sahip çıkar kimi insan mesleğine, ben bilmemneciyim!

ne rahat kaybeder insan saygısını kendisine,
ve nasıl da anlamaz saygının benliğine saygı duymakla başladığını.
ne rahat karıştırır insan saygınlık kazanmakla saygı duymayı.

ne rahat sorgular insan bir başkasını,
hiç gerek duymadan kendiyle kavga etmeye.
ne rahat sever insan kendini.
ve ne rahat kapılır önyargılara,
yeterki mesele bir başkası ile ilgili olsun.

ne rahat yuhlar insan tanımadığı başka bir insanı.
ne rahat küçümser insan etiketsizliğini başka bir insanın.

ne rahat kiralar kendine 19′undan gün almamış bir kadını aynı insan.
ne rahat sevişir sonra onunla, paradan başka hiç bir konuda anlaşmadan.
ve ne zevkli kullanılır o son model kadın mavi haplarla.

II. insanlıktan çıkmışlığa

yapış yapış bir insanlık bu,
gün geçtikçe daha çok birbirine bulanan.
rüzgarda ters dönen bir şemsiye işte sadece;
madalyonun öbür yüzünde şeytanın gülümsemesi,
maskeler ardında gizli pornolar,
keşfedilmemiş yıldızlar…

insana insanlığını gayet rahat unutturan,
yapış yapış bir insanlık!

III. uzanmaz artık saçlarım, omzumdan aşağıya

kesin bunları,
bunları da kesin,
şurda da kalmış,
onları da alın.
omzumdan aşağısı benim değil.
orada hiç saç bırakmayın.
üstü kızıl,
altı patlıcan moru olsun.
önlerden uzun gibi,
arkadan kısa dursun.
boynumda hissedeyim.
saçlarımı hisseden tek boyun benimkisi olsun.
dikkat edin,
hiç bir yere boya bulaşmasın.
ben suyun altında bulaştırırım onu,
istediğim yerine insanlığımın.
katılaşır saçlarım, iyice gider yumuşaklığı.
zor taranır ondan sonra.
zor taransın!
saçıma giren el bir daha çıkamasın,
saçlarımla toplayayım bütün elleri.
vıngır vıngır parmaklar olsun başımda.

yeter ki söz istemesinler,
sessizliği öğrensinler;
hepsine benden bir sözsüzlük yazın.
gerisini onlar halletsinler.