Güzel bir giriş yazmayı düşündüm, hacker manifestosunu açıklamaya çalışacak, neden yazılmıştır sorusunun cevabının arayışını kendi işselliğimde sizlerle paylaşamayı istedim. O zamanlar birhacker olmak neden o kadar önemli idi ve hackerlar neden suçluydu. Bu hacker olma yada olmama durumunun ötesinde bir felsefe miydi(?). Sonra dedimki, banane… Sırf burada bu manifestoyu sizlerle paylaşmak için öncesinde sizin kafanızı şişirme ihtiyacı niye… Sadece bu yazı yetmez mi… Bence yeter yetinemeyenler ise şanslılar, eminim merak edecek ve araştıracaklar. E o zaman sorun nerde(?) … Buyrun ister orjinal dilinde isterseniz de türkçe çevirisi ile …

The Conscience of a Hacker by Mentor Written on January 8, 1986
Another one got caught today, it’s all over the papers. “Teenager Arrested in Computer Crime Scandal”, “Hacker Arrested after Bank Tampering”…
Damn kids. They’re all alike.
But did you, in your three-piece psychology and 1950’s technobrain, ever take a look behind the eyes of the hacker? Did you ever wonder what made him tick, what forces shaped him, what may have molded him?
I am a hacker, enter my world…
Mine is a world that begins with school. I’m smarter than most of the other kids, this crap they teach us bores me…
Damn underachiever. They’re all alike.
I’m in junior high or high school. I’ve listened to teachers explain for the fifteenth time how to reduce a fraction. I understand it. “No, Ms. Smith, I didn’t show my work. I did it in my head.”
Damn kid. Probably copied it. They’re all alike.
I made a discovery today. I found a computer.
Wait a second, this is cool. It does what I want it to. If it makes a mistake, it’s because I screwed it up.
Not because it doesn’t like me… Or feels threatened by me… Or thinks I’m a smart ass… Or doesn’t like teaching and shouldn’t be here…
Damn kid. All he does is play games. They’re all alike.
And then it happened. A door opened to a world rushing through my phone line like heroin through an addict’s veins, an electronic pulse is sent out, a refuge from the day-to-day incompetencies is sought… a board is found.
“This is it… this is where I belong.” I know everyone here… even if I’ve never met them, never talked to them, may never hear from them again… I know you all.
Damn kid. Tying up the phone line again. They’re all alike.
You bet your ass we’re all alike… we’ve been spoon-fed baby food at school when we hungered for steak… the bits of meat that you did let slip through were pre-chewed and tasteless. We’ve been dominated by sadists, or ignored by the apathetic. The few that had something to teach found us willing pupils, but those few are like drops of water in the desert.
This is our world now… the world of the electron and the switch, the beauty of the baud. We make use of a service already existing without paying for what could be dirt-cheap if it wasn’t run by profiteering gluttons, and you call us criminals. We explore… and you call us criminals. We seek after knowledge… and you call us criminals.
We exist without skin color, without nationality, without religious bias… and you call us criminals. You build atomic bombs, you wage wars, you murder, cheat, and lie to us and try to make us believe it’s for our own good, yet we’re the criminals.
Yes, I am a criminal. My crime is that of curiosity. My crime is that of judging people by what they say and think, not what they look like. My crime is that of outsmarting you, something that you will never forgive me for.
I am a hacker, and this is my manifesto. You may stop this individual, but you can’t stop us all…
After all, we’re all alike.
Copyright © 1986 by Loyd Blankenship. All rights reserved

Hacker Manifestosu

—————– #—————

“Bugün bir diğeri daha yakalandı.Boydan boya gazetelerdeydi ”Bilgisayar suçu skandalında bir delikanlı tutuklandı”.

”Banka hasarından sonra bir hacker tutuklandı”…
Lanet olası çocuklar.Hepsi birbirinin aynı.
Ama siz üç-parçalı psikolajinizle ve 1950′lerden kalma teknobeyninizle hiç bir hacker’ın gözlerinin arkasından baktınız mı? Onu bu kadar sert yapan,onu buna zorlayan,onu böylesine bir kalıbakalıba döken neydi diyehiç merak ettinniz mi?
Ben bir hacker’ım, dünyama buyrun…
Benim dünyam okul ile başlıyor…Birçok çocuktan daha akıllıyım, bize öğrettikleri bu saçmalık beni sıkıyor…
Lanet olası başarısızlar. Hepsi birbirinin aynı.
Orta okulda veya lisedeydim. Hocaların bir kesiri nasıl indirgendiğini anlatışlarını on beşici kez dinlemiştim.

Onu anladım. ”Hayır,Bay Smith, size ödevimi göstermedim, ben onu kafamdan yaptım…”
Lanet olası çocuk. Muhtemelen kopya çekti. Hepsi birbirinin aynı.

Bugün bir keşif yaptım. Bir bilgisayar buldum. Bir saniye,bu çok enteresan. Ne yapmasını istersem onu yapıyor. Eğer hata yaparsa,onu ben beceremediğimdendir.
Beni sevmediğinden değil…veya benden korktuğundan değil… veya benim çok akıllı bir fırlama olduğumu düşündüğünden değil… veya öğretmeyi sevmediğimden ve burada olmaması gerektiğini düşündüğünden değil…
Lanet olası çocuk. Bütün yaptığı oyun oynamak. Hepsi birbirinin aynı.
Ve sonra oldu…”İşte bu…Benim ait olduğum yer burası… ”Buradaki herkesi biliyorum… Onlarla hiç karşılaşmamış, hiç konuşmamış, onlardan bir daha ses çıkmayacak olsa dahi… Hepinizi tanıyorum…
Lanet olası çocuk. Telefon hattını yine meşgul ediyor. Hepsi birbirinin aynı.
İnanamayacaksınız ama hepimiz birbirimizin aynısıyız… Bizler okulda terslendik. Öğretecek birşeyleri olan azı bizi istekli öğrenciler olarak buldu. Fakat bu azı çöldeki damlacıklar gibiydi.
Bu bizim dünyamız şimdi… Elekronun ve elektrik düğmesinin dünyası, bilgi aktarım hızının güzelliği. Karcı oburlar tarafından yönetilmeseydi pul kadar ucuz olabilecek, zaten var olan bir sistemi kullanılır hale getirdik ve siz bizi suçlu olarak ifşa ettiniz. Biz araştırdık… ve siz bize suçlu dediniz. Bilgiyi aradık… ve siz bize suçlu dediniz. Biz tenimizin rengi olmadan varolduk, milliyetsiz, hiç bir dine ait olmadan… ve siz bize suçlu dediniz. Atom bombası ürettiniz, savaşlara girdiniz, cinayet işlediniz, hile yaptınız ve bize yalan söylediniz ve bunların bizim yararımıza olduğuna inanmamızı sağlamaya çalıştınız ve biz hala suçluyuz.
Evet, ben suçluyum. Suçum merakımın bir parçası. Benim suçum insanları söyledikleri ve düşündüklerine göre yargılamak neye benzediklerine göre değil. Benim suçum sizleri daha akılcı kılmaktı, ki bu nedenden dolayı beni hiç bir zaman affetmiyeceksi- niz.
Ben bir hacker’ım ve bu benim manifestom. Bu bireyi durdurabilirsiniz ama hepimizi durduramazsınız… hepimizden öte, hepimiz birbirimize benziyoruz.
The Mentor(8 Ocak 1986)”